Një qen rrugaç, nga ata që parrullat dhe njerëzia patën nisur t’i quanin „të përbashkët”, i çartur urie, ose i egërsuar nga mërzia, brofi mbrëmë nga hiçi, në muzg, e m’u hodh si ndonjë mallkim pas shpine. Pandeha se qe kthetra e vdekjes, mirpo dola shpejt nga metaforat kur njëri nga dhëmbët më gërvishti diku në shpatull dhe shkau poshtë. Fat që në xhep kisha tufën sa një grusht të çelësave: të pallatit, të katit, të shtëpisë, të zyrës, të kutisë postale, të dyerve të jashtme e të brendshme. Më mungonin vetëm çelësat e ca zemrave, e ca truve, e ca metaforave, që mbase nuk kishin brava kaherë.