Si muranat / nga "Kristali dhe hienat"

“E pinë kafenë pa shkëmbyer asnjë fjalë.

Heshtja nuk jepte asnjë shpjegim. Si muranat.

Kërcënuesi nuk dukej hajn, as vrasës me mëditje – dhe kjo qe më e përbindshmja. Çfarë kish ardhur të bënte nëse nuk kish ardhur për të vjelë ar, piktura me vlerë, dorëshkrime njerëzish të famshëm, veshje të shtrenjta apo kokën e Rubin Shkretës, që tani po i dukej gjëja më e lirë në tërë këtë shtëpi?! Por dihej që zakonisht gjërat e lira kushtonin shumë shtrenjtë.

Vendosi ta thyente akullin. Një herë vdiste burri.

- Bën mirë të më thuash çfarë kërkon nga unë, - belbëzoi.

Tjetri e këqyri si me qesëndi.

- Hm, një vezë, - tha.

- Një vezë?!

- Po, një vezë.

- Çfarë lloj veze?

- Çfarëdo lloj veze.

- Për fat të keq, s’mbaj pula.

- As korba?

- As korba. Nuk i kam duruar dot as vezët, as shpezët.