Fanitet Ikua i Parë me gjeminë e kopjuar sipas gjemisë së Ikos, me libra të stivosur, me llampë të ndezur peshkimi, me peliçe minatorësh, me kokore, me armë gjahu, me një çadër plazhi të zbërdhylur, me një mushama të gjelbër ushtrie.
Ikua
i Parë (ish-Ushtari
1)
Iko! Iko-o-o-o!
Ikua
Ëëëë…
Ikua
i Parë
Më dëgjon?
Ikua
Jo vetëm të dëgjoj, por edhe të njoh.
Ikua
i Parë
Me gjithë mend?
Ikua
Nuk je ti ushtari
i popullit ushtar, që më lexoi dënimin me vdekje në mungesë?
Ikua
i Parë
Unë?!
Ikua
Me vendim të posaçëm të
datës… ëëë…, the, i pandehuri Iko ëëëë… dënohet me vdekje në
litar, në bazë të Ligjit ëëë… neni ëëë… për tradhti të lartë ndaj atdheut…
Ikua i Parë
Hm, po ashtu
ishin kohërat, mor Iko. S’kishe nga të mbyteshe.
Ikua
Unë kisha.
Ikua i Parë
Të shkuara, të harruara.
Ikua
Me hak. Të kujtohet sa
kemi qarë bashkë në toskërisht?
Ikua i Parë
Nuk marr vesh.
Ikua
Nuk të kujtohen tërë ato ëëëëëëë?! Ëëëëë, ia priste njëri – ëëëë, ia mbante tjetri. Përtej ë-ve, fati vajtonte n’gegnisht.