Duke qeshur
nëpër dhëmbë, me atë gjuhën që jo rrallë merrte vetitë e hithrës, Afrim
Katrahura kish nisur t’ia bënte kokën dhallë Ilirit me një sy. Qe pushtuar
befas nga një optimizëm që ia merrte në kthesë atij të komunizmit. Duhej bekuar
mbareprapë kjo periudhë tranzicioni. Duhej falenderuar Perëndia për këtë
periudhë, sepse, në të vërtetë, tranzicioni kishte shtyrë për nja tridhjetë a
më shumë vite më vonë, një luftë që dukej e pashmangshme dhe që do ta kish bërë
Evropën pluhur e kujtim.
- Po ish-Jugosllavia? - kish pyetur tjetri.
- Shleu borxhin, - ia preu dijetari. E shleu të tërin menjëherë. Kurse ne
të tjerët kemi filluar ta shlyejmë me këste. Qysh në kohë të katragjyshërve...
- Po ata që, edhe pas luftrave, janë prapë në tranzicion?
- E, atyre siduket u duhet të shtyjnë edhe një luftë!
Iliri me një sy qe larguar i zhgënjyer. I dukej sikur të gjithë bënin çmos për të mos e lënë të ikte. Përdornin të gjitha marifetet vetëm që ai të ngordhte aty, si merimanga në vrimë të qenefit.