Ata që patën
mirësinë, ose kohën e tepërt, t'i kryenin shërbesën mortnore, t'i paguanin
qëndrimin në morg, të paguanin famulltarin, marangozët, groparët dhe makinën që
çoi trupin nga streha vorfnore deri në varrezë, ishin, në njëfarë mënyre,
binjakë të tij. Binjakë nënash, seksesh e fesh të ndryshme. Dallimi i vetëm
ishte se ata, të gjithë, kishin emra, ose të paktën nofka, secili të trashëguar
nga vendlindja, ose nga ndonjë bëmë e veçantë e këtyre trojeve. Kurse atë e
njihnin thjesht si "ai që nuk e lehin bushtrat". Se ishte i vetmi
njeri që, kur fanitej në oborrin para fjetores, në dritare, në mensë, në
rrugicën që çonte drejt qytetit, ditë a natë qoftë, bushtrat përjetë të
mbarsura, lehona e të uritura të rrethinave nuk e përshëndetnin me lehje.
Ndoshta pat ditur gjuhën e qenve.