Nuk është thjesht marrëdhënia jonë me
vdekjen, e sqaroja pa zë. Ne jemi rritur mes, rreth e brenda bunkerëve.
I kishim bunkerët në bahçe, pranë shisheve me verë që vjetërohet, ngulur
kokëposhtë në dhé, atje ku shumica kanë lulet dhe lodrat e kafshëve shtëpiake.
Luanim syllambyllas, ose luftrash, shpijash, hajdutçe etj, derisa nisëm të
mbronim një atdhe, të cilin e njihnim pak dhe vazhduam ta njihnim gjithnjë e më
pak. Atje kemi mësuar të mos mësohemi me vdekjen përsa kohë jetojmë e as me
jetën derisa të vdesim. Mbaj mend se në një bunker të atillë putha për herë të
parë Irisin dhe se bunkerët ngjanin njëherazi me ca kafka, me barqet e grave
shtatzëna dhe me vetë botën.
- Çfarë fati! - ofshau një bashkëroje. E ke
më?
- Çfarë të kem?
- Bunkerin, pra.
- Bunkerin s’e di, por jetën brenda tij – po.
- Mos e humb këtë rast të rrallë! Lëshoje me
qira, se ka çifte që ëndërrojnë të pallohen nëpër bunkerë e shpella...
As e ke idenë...
Idenë mbase jo, por bunkerët...