"Nuk qe gdhirë ende. Po ç’gjë që ndërtohet
mund të përligjë kaq ngut, kaq punë në këtë orë, u habit çunaku. Tani vetëm
shkatërrimet nguten. Dhe nuk gaboi. Kamioni ishte cit me arka druri dhe në arka
kishte kuti nga ato të llokumeve, dhe në kutitë e llokumeve kishte llokume, dhe
llokumet ishin prej dinamiti. Toka
vuan urie, mendoi ai. Toka nuk ngopet. As me dinamit, as me skelete. Ngarkuesit
e llokumeve të dinamitit dukej sikur ishin të rastësishëm, por secili qe
zgjedhur me kujdes, që, po të linte kockat në ajër e në zjarr skëterre, t’u
dhimbte sa më pak vetëve. Ishin të vetmet çaste kur ata të paemër fitonin njëfarë
vëmendjeje, dhe shlyenin me të qënët askushë një çmim të ngjashëm me atë që
paguanin të vlefshmit. Linin pas gëlbazat e vrerit, dhe ato thaheshin e nganjëherë
pastruesja ia tregonte të nipit dhe i thoshte: “Ja, të keqen nëna, janë glasa fati, i kanë bërë sgalemët…”.
- Jo, - ngulmonte fëmija. Nuk i kanë bërë
sgalemët! I kanë bërë koranët!