Gati çdo dy muaj përshkoja Rrugën e Elbasanit për të ndrequr
radion Sonra, - që na e pat dërguar stërgjyshi
nga Amerika, - sa herë i digjej syçka e gjelbër, ose ndonjë llampë. Nuk di ç’pamje
kisha tek çapitesha me atë radio në krahë, ndonjëherë edhe në sup. Por nuk
bezdisesha. Ajo kuti ishte aq e shtrenjtë për mua, aq e gjallë, saqë jo rrallë,
gjatë orëve, ose ditëve të errëta, plot makthe, më dukej sikur do të vinin të
ma arrestonin. Ose do të më arrestonin mua, ngaqë më kishin gjetur radio, ashtu siç prangosnin ata të cilëve thuhej
se u gjenin armë, trakte, libra të ndaluar.
Shumica e të njohurve dhe të panjohurve mundoheshin të shihnin
sa më tepër botë me sy, përmes
televizorit, kinemasë, revistave etj. Ndërsa unë shihja botë me veshë. Dhe shihja jo falë gjuhëve apo
fjalëve të huaja që njihja, por falë krejt pjesës tjetër të tingujve dhe
heshtjeve mes tyre, pjesës së panjohur, të cilën nuk e kontrollonte dot askush veç
Zotit. E gdhija, ose flija me radion hapur – dhe shijoja një liri që buronte e
mbështetej nga e në padijë. Nuk di nëse kam gjetur qysh atëhere ndonjë mjet tjetër më
të fuqishëm për të ruajtur e përsosur shqipen.
