E hante për herë të parë krejt i vetëm
atë zemër. Dhe fyti i qe tharë si tokë djerrë, dhe do të kish pirë gjak nga
gjaku i vet, po të mos qe shpikur fërneti. Kish dalë kulle marrakëmbthi, duke
dihatur i përlotur nga pesha e vet, - e cila sikur i qe trefishuar, ngaqë e
kish thithur të gjithë shpirtin nga Tirana, ku Suzi këndellej klubeve me një
dashnor të ri, - dhe qe ulur në një mejhane buzë portit, e nuk qe ngritur veçse
pas shishes së dytë. Ishte krejt axhami, i panjollë, në botën e madhërishme dhe
shkatërrimtare të pijes, prandaj edhe vetëm atëbotë pat mësuar ç’lloj
dehjeje kishte. Nuk e gjetëm duke qarë, duke puthur pijetarë e pijetare të
tjera, nuk e gjetëm duke mbajtur fjalime, duke kënduar, sharë politikanë e jetë
muti, apo duke bërë sherr në përgjithësi, me ajrin plot kripë e jod të huaj. E
gjetëm me atë kokën e madhe mbështetur mbi grushtet prej muratori të lindur,
symbyllur, tek përsëriste dy fjali, thelbin e të cilave e morëm vesh muaj më
vonë, pasi e vetmuam (vetmohuam?) në skërkën tonë.
- Urdhëroni çelësin e kullës, të
dashurit e mi, - thoshte, dhe: “Kulla është plot me libra”.
Pastaj na kish buzëqeshur, na kish përkëdhelur flokët, kish mbështetur atë kokën e madhe herë në gjoksin e njërit e herë në supin e tjetrit, dhe qe përmbysur nën tryezë për të nxjerrë shumë më tepër vrer nga sa bart një njeri i rëndomtë. Ishte vreri i mbledhur brenda njeriut që s’ka mundur ta nisë pijen në kohën e duhur, ose, siç ngulmoi njëri prej nesh: vreri i një brezi që s’kishte ku të kthehej.