T'u bë sikur ëndrra e përvuajtur e të paktën dhjetë vjetëve
mblodhi në njëfarë gjeratoreje të gjitha plehërat e qendrës, lëvozhgat e
bananeve të ngrëna, të shegëve, lajmërimet e vdekjeve, buzëqeshjet e
budallallepsura të kalimtarëve pa qëllim, bishtat e cigareve, dritëzat e mbrame
të muzgut, dhe u turr me egërsi të bënte harakiri një metër para teje, ose
thjesht të lindte një femër. E lëshoi femrën në vetëm dy sekonda. Ngrive. Edhe
një i vdekur do të kish ngrirë për së dyti. Quhej Denisa. Nuk t'u desh më shumë
se një copëz vështrimi ende esëll për ta gëlltitur në përfytyrimin tënd të
uritur. Kuptove se s'para kishe më fuqi ta kapërdije. Qënka bërë e
mrekullueshme, hungërove me vete: duket sheshit se u përket të tjerëve. Robinjë
e gjorë e analfabetëve, e të pagdhendurve...
Bija e ëndrrës ngre dorën e saj të hijshme, të përshëndet e
lumtur, pastaj nis të çapitet drejt teje me atë hapin e vet drithërues, kurse
ti nuk ishe në gjendje të kuptoje se pse nga aq afër ajo duhej të të
përshëndeste me dorë, kur fare lehtë mund të të përqafonte.
- Po ku ke humbur kështu; ku s'të kam kërkuar, - tha Denisa. Edhe
në këndin e sendeve të gjetura, madje!
- Dhe nuk isha as atje? - qeshe ti.
- As atje.