[Koha Ditore, Prishtinë, rubrika 7 Shkronjat]
LETRA. E lidhur
nyje me fjalën dhe me shkronjat. Një nga kujtimet e mia të para: gjyshërit sapo
kishin lyer shtëpinë e madhe prej qerpiçi
dhe më kishin vënë të flija në mes të dhomës. Llampën e kishin mbështjellë me
një letër të shkruar, - mbase nga fletoret e nënës sime, - që drita të mos më
vriste sytë. Hijet e fjalëve ndeheshin mbi mure, me të gjitha përmasat, në
trajtë kafshësh, zogjsh e insektesh, duke drithëruar nga nxehtësia, shartuar me
copëza hijesh të tjera. Jashtë binte dëborë. Mbaj
mend dhembjen e hidhur të qafës, se nuk dija ende të lexoja dhe i
shihja të gjitha nga poshtë lart, shumicën sëprapthi, por nuhasja që diçka e
pazakontë më kish zënë peng. Më vonë, kur rrija në dhomën e katit të dytë, atje
ku im gjysh Vangjel Koci pat murosur një dritare për ta
shndërruar në raft librash, mundohesha të zbuloja fjalë nëpër hijet e gjetheve.
Pastaj letrat që shkrova e më shkruan, letrat që nisa t’i haja pa ditur pse e,
mbi të gjitha, një letër e vitit 1960, të cilën gjyshi tjetër, Llazi
Kyçyku, ia dërgonte tim eti që kish filluar studimet në Bukuresht: Fort i dashur Djali ynë, na dërgo fjalë, shumë, ose pak, por përhera. Në Pogradec ka pasur gjithmonë njerëz që ushqeheshin me letra e me fjalë.
