Ia
kishin vënë emrin pareidolia. Tërthorazi,
mbase nga stepja se mos fyhej ndokush, trajtohej si mangësi, jo sëmundje, ose
si dalje e natyrshme nga struktura
klasike e përftimit të botës. Më qe zgjuar javën e parë të shpërnguljes nga
Poradeci: në çdo cep rrugice tiranase, në oborrin e shkollës, nëpër korridore,
klube, parqe, rreth Sahatit, në Bibliotekën Kombëtare, nëpër kinema shihja poradecarë, shumica pleq e plaka,
që sikur faniteshin për të ma lehtësuar sadopak dhimbjen e mërgimit. Nuk më përshëndesnin, bënin sikur s’më kishin parë kurrë.
Tiparet dallues fshiheshin pak para se të bindesha që fytyrat e tyre u përkasin
njerëzve të panjohur dhe se isha në jerm, i ograisur nga dëshpërimi. Por
sidomos zogjtë ishin dhe mbetën pó
ata: pëllumbat e Tiranës, sgalemët e Bukureshtit, dallëndyshet e Splitit. Ndërsa
nën njërën nga portat që çonin drejt Agora-s (ku turistët mund të shihnin
Katedralen, Sfinksin, luanët, shenjtorët, dasmorët, dhe të zbrisnin në qilaret
e Dioklecianit, të hanin Mëngjesin e
perandorit apo të pinin diçka), ma preu rrugën një buf.
Fjala buf u hap si flluskë mes zhaurimës shumëgjuhëshe.