Lidhjet mes
letërsive rumune dhe shqiptare ishin gjithashtu të thella. Veç Poradecit dhe Emineskut që mund të këqyren si binjakë
shpirtërorë të lindur në epoka e gjuhë të ndryshme amtare, gati e njëjta lidhje
(marrëdhënie) mund të vërehet edhe
ndërmjet Mitrush Kutelit dhe klasikut të prozës rumune
Ion Creangă (1837-1889). Prozator, eseist,
poet, kritik letrar dhe shqipërues i shquar, pasi kalon nga Manastiri (Bitola) e Selaniku, Kuteli dëshmon në kujtimet e veta se
nisi të shkruajë për të fashitur mallin ndaj vendlindjes dhe gjuhës amtare. Po
rijap disa copëza që përfaqësojnë rrëfimin e fshehur të nëntekstit:
1. „Kjo që po lëçitni është jeta ime. Vetë e rrojta, vetë e shkrojta. Me gazet e saj, me helmet e saj. Të gjitha
të perënduara sot e kaqe të larguara sa më duken sikur s’patnë qënë kurrë. Por
dyke i shkruar tani, në vitin e tridhjetë e shtatë të jetës, i
rrojta edhe një herë. Dhe qesha, dhe qava“[1];
2. „Neve, kur dëgjuam shqipen e
shqipëtuar, mbetmë të velur e të tronditur edhe përgjigja na u pengua në gurmaz[2];
3. „Si pata shënuar në botimin e
parë, rrëfimet e mbledhur në këtë vepërzë janë shkruar midis 1925 dhe 1930 edhe
plotësuar më 1938. Disa prej tyre janë filluar në Pogradec dhe
mbaruar në Selanik e Bukuresht dhe pjesa
m’e madhe janë shkruar drejt për drejt në këto vise, me mallin e shqipes dhe të
Shqipërisë në zembër“[3].